[CBF]ตำนานผจญภัยโคลเวอเรีย ปฐมบท.
posted on 01 Dec 2011 17:33 by mushroom008 in Cubicfantasyเอนทรี่นี้เป็นส่วนหนึ่งของ Cubic Fantasy
เป็นโลกคู่ขนานกับ 'โรงเรียนลูกบาศก์' (Cubic school)
หนึ่งในโรลเพลย์คอมมูของ Exteen นะจ๊ะ
ในตำราว่ามาดังนี้
กาลครั้งหนึ่งคิวบิกแลนด์แดนหรรษา
มีปีกใส่ขนยุ่บใช่แล้วนี่
สถิตกันที่เผ่าซีบัคใหญ่
-------------------------------------------------------------------------
"ภูตโคลเวอร์ จะแกร่งกล้าเกินไปแล้วนะ..."
ไทยทันมองขวดยาสีเขียวเรืองแสงด้วยความขัดใจ หลังจากพยายามภูติโคลเวอเรียดองทำยาอายุวัฒนะ
แต่ไม่สำเร็จ ไทยทันจึงเทน้ำยาสต๊าฟลงไปเพิ่ม
"ที่นี้อำนาจเจ้าจะได้อ่อนแรงซะที ฮ่าๆๆๆ"
ภูติโคลเวอเรียดิ้นขลุกขลักในขวด
"ยะ..อย่านะ! ถ้าข้าออกไปได้เมื่อไหร่เจอดีแน่! อ๊ะ...."
โคลเวอเรียสลบไปในที่สุด ไทยทันยิ้มพอใจ
"เปิดซื้อขายที่ท้ายป่าเห็นจะดี ประกาศออกไปเลยดีมั้ยนะ..."
ลมเย็นพัดวูบมาอย่างไม่รู้สาเหตุ ไทยทันมองไปรอบตัวด้วยความระแวง รู้สึกถึงความไม่ชอบมาพากล
เสียงพูดมีแววชั่วร้ายลอดผ่านบรรยากาศมา
"ไม่ต้องขายหรอก ยกให้ข้ามั้ยละ ข้าจะเอาไปเลี้ยงดูอย่างดีแทนเจ้าเลยล่ะ"
ไทยทันหันขวับ แต่แล้วก็โล่งใจเมื่อพบว่าเป็นแม่มดหยินนั่งอยู่บนยอดไม้ใกล้ๆ ไทยทันยิ้มอีกครั้ง
"เจ้าก็ตามหาภูติโคลเวอร์อยู่ใช่มั้ยล่ะ"
แม่มดหยินหัวเราะหึหึ ไม่ยอมตอบว่าอะไร นั่งไม้กวาดบินลงจากต้นไม้เดินเข้ามาหาไทยทัน
พิจารณาดูขวดยาเงียบๆ
"ยาอายุวัฒนะชั้นดี จริงๆภูติต้องตายก่อนจับดองนะ แต่ไม่ตายแบบนี้ก็ไม่เป็นไร ข้าพอสงเคราะห์ให้ได้
ยังไงแล้ว...."
"จับมาแล้วจะเอาไปปล่อยใช่มั้ยเจ้าเพื่อนหยิน" กร๊อบ...
เสียงหักนิ้วเบาๆ(?) ดังขึ้นในความเงียบ บรรยากาศแปลกประหลาดกว่าที่เคยแผ่เข้ามาอีกครั้ง วิชหยินทำหน้า
แหยงแปลกๆ
"เปล่านะ ข้าไม่ได้จะเอาไปทำให้ตายนะ เยธี!"
แม่มดหยินหันไปยังมุมมืดในป่า ไทยทันมองตามด้วยความสงสัย
แฟรี่ลักษณะแปลก ตัวสูงใหญ่ ขนยุ่บยับแต่มีปีกสดใสราวสาวน้อยก้าวออกมาจากมุมมืดสีหน้าเหี้ยม...
"วิชหยิน ทำไมทำหน้าเยี่ยงนั้น??"
วิชหยินโบกมือปฏิเสธพัลวัน หน้าซีด
"ข้าเอามาปล่อยก็ได้ ! ไม่ได้เอาไปทำให้ตายหรอกน่า...ว่าแต่เจ้าชื่ออะไรนะ?"
เยธีมองหน้าแล้วพูดเบาๆ (?)
"สะสมพลังขยายกล้าม!!"
"อ๋อ เยธี แหม ข้าก็เล่นไปเรื่อย
(หันไปหาไทยทัน) ไทยทัน นี่เยธี เพื่อนข้าเอง"
ไทยทันมัวแต่ยืนอึ้งกับแฟรี่กล้ามโตตรงหน้า ก่อนจะทำหน้ายิ้มแป้นแล้นใส่
เยธีเดินเข้าไปกอดคอแม่มดหยินยิ้มแย้ม วิชหยินหันกลับไปพูดกับเยธี
"ข้าไม่ได้จะมาจับภูติไปขายหรอกนะ คนจับน่ะ (ชี้ไปที่ไทยทัน) นี่ ไทยทันต่างหาก"
"หืมมมมมมมมม"
ไทยทันมองวิชหยินที่บยืนยิ้มเหี้ยมแล้วก็เหวอไป
"ผสานเวทย์เข้ากับกล้ามเนื้อ โอมมมมมมมม"
"เทพสามตาคุ้มครองนะจ๊ะไทยทัน" (ยิ้มหวาน)
เยธีเดินย่างสามขุมเข้ามาใกล้ ไทยทันถอยร่นไปจนติดต้นไม้ วิชหยินกางโต๊ะ(?) ที่ไปเอามา
จากไหนก็ไม่รู้เริ่มจิบชาเห็ดเผาะกินสบายใจ เฝ้าดูความหายนะของไทยทัน
"แค่ต่อยด้วยสันหมัดไม่ตายหรอกน่า..." (เยธี)
"คึคึคึ"(วิชหยิน)
"
"(ไทยทัน)
"แฟรี่พันช์!!!!!!!!"
ไทยทันฉวยจังหวะนั้นวิ่งไปหลบหลังวิชหยิน เยธีไม่ทันระวังสันหมัดซัดเข้าที่ถ้วยชากระเด็นกระดอน
ส่วนหมัด...
โดนเบ้าตาวิชหยินเต็มๆ
วิชหยินรวบรวมสติคลานไปหาเยธี
"เจ้าต่อยข้าเหรอ!!!!"
เยธีมองสถานการณ์อย่างสับสนงุนงง
(ชี้ไปที่ไทยทัน) "เจ้าบังอาจทำร้ายเพื่อนของเรา ทำไมชั่วช้าเช่นนี้! วิชหยิน เราไม่เคยคิดต่อยเจ้า
แต่เจ้าพ่อมดบัดดิถุลนี่ลวงล่อสันกำปั้นเราเข้าหาหน้าเจ้า"
ไทยทันพูดออกมาบ้าง
"แต่ตอนนี้ข้าก็เป็นเพื่อนเจ้านะเยธี...เจ้าลืมไปแล้วฤา"
เยธีไม่ได้ฟังไทยทันเลย
"เจ้าไม่ใช่พ่อข้า! พ่อข้าเป็นแฟรี่ ตอนนี้อยู่กับแม่ของเราในแดนห่างไกล
เพราะงั้นเจ้าไม่ใช่พ่อเราเป้นแน่ เรามั่นใจร้อยในร้อยส่วน" <<ฟังผิดขั้นรุนแรง
"ท่าทางเจ้าจะหูไม่ดี เราบอกว่าเราเป็นเพื่อน ไม่ใช่พ่อซักหน่อย"
วิชหยินทนไม่ไหวในที่สุด
"เลิกเถียงกันก่อนได้ม้ายย พาข้าไปหาหมอก่อน !"//กระอักเลือด
เยธีสงบสติลง
"(ชี้หน้าไทยทัน) วันนี้เจ้าโชคดีที่ข้ารักเพื่อน"
เยธีหันมามองวิชหยินที่สภาอนาถเต็มทน
"แฟรี่วิ่ง!!!"
ว่าแล้วเยธีก็คว้าตัววิชหยินบินขึ้นฟ้าไป...
บนฟ้านั้นเอง....
"ว่าแต่ หมออยู่ไหนวะ"
"นี่เจ้าไม่รู้เรอะ!!!!"
ชะตากรรมของวิชหยิน เยธี และไทยทัน จะไปลงเอยแบบใด ติดตามชมตอนต่อไป...
---------------------------------------------------
สรุป
-ไทยทันจับภูติโคลเวอเรียใส่ขวดจะเอาไปขาย
-วิชหยินมาขอ จะเอาไปสงเคราะห์ให้
-เยธีโผล่พรวดออกมา ถามว่า คงไม่ไปทำให้ตายใช้มั้ย
-วิชหยินกลัวโดนต่อย เลยบอกว่า เปล่านะ แล้วก็โบ้ยเรื่องให้ไทยทัน
-เยธีโมโหจะต่อยไทยทัน
-แต่มันดันพลาดไปโดนเบ้าตาวิชหยิน
-พลังมันแรงไป ต่อยเบ้าตาไซร้จึงแทบกระอักเลือด
-เยธีจะช่วยเพื่อน เลยแบกวิชหยินไปหาหมอ
-แต่มันก็ไม่รู้ว่าหมออยู่ไหน...
to be con....
)