[MS] หนึ่งวันกับคำขอบคุณ POV ปืน
posted on 25 May 2012 23:47 by mushroom008 in MS-MainStoryหนึ่งวันกับคำขอบคุณ (POVปืน)
เสียงฝีเท้ากระทบพื้นเป็นจังหวะรัวเร็วไม่ต่างจากจิตใจของคนที่ย่ำมันลงไปบนพื้น
ขอให้อยู่ทีเถอะ…เขาภาวนาดังก้องในหัว
ขอให้พี่เขาอยู่ที่นั่นที…ถ้าไม่ใช่ที่นั่น วันนี้เจ้าคุ้กกี้ที่เขาอุตส่าห์พกมันมาด้วยคงต้องไร้เจ้าของ
จะทำไงได้ ก็เขาตั้งใจทำมันขึ้นมาเพื่อขอบคุณ “พี่คนนั้น”นี่นา
ประตูห้องคหกรรมที่อาคารกิจกรรมถูกแง้มไว้เล็กน้อย
อาจจะมีคนอยู่…
เขารีบก้าวท้าว ยาวขึ้น เร็วขึ้นเพื่อไปให้ถึงประตู
ประตูห้องคหกรรมถูกเปิดออก ยุทธศาสตร์กวาดสายตามองไปทั่วห้องเพราะคิดว่าจะเจอ “สิมิลัน” หรือพี่ปั้นทราย พี่สาวใจดีที่ให้คุ้กกี้เขากลับมาในวันสอบสัมภาษณ์คนนั้น
ในห้องคหกรรมนั้นกลับว่างเปล่า
ไม่มีใครอยู่เลย
ยุทธศาสตร์มองถุงคุ้กกี้ในมือ ถอนหายใจออกมาอย่างผิดหวัง เห็นทีการตามหาสิมิลันที่เขาอุตส่าห์หามาทั้งวันคงจะจบลงแค่นี้ แต่ก็ไม่เป็นไร เขาจะทำมาเรื่อยๆ จนกว่าจะได้ตอบแทนพี่ปั้นทรายอย่างที่ตัวเองได้สัญญาไว้
แต่ทันทีที่ตัดสินใจแล้วว่าจะมาใหม่วันรุ่งขึ้น เสียงที่ดังขึ้นด้านหลังเขาบอกว่า เขาคงไม่ต้องรอนานขนาดนั้น
"น้องปืน? น้องปืนรึเปล่าคะ?"
ก็คนที่เขาตามหามายืนอยู่ข้างหลังแล้ว…
ทันทีที่เห็นสิมิลัน ความประหม่าก็แล่นมารวมกันที่มือจนมันสั่นอย่าไม่ทราบสาเหตุ แล้วถุงคุกกี้ที่เขาตั้งใจประคบประหงมมันมาทั้งวัน มันก็ร่วงลงพื้น…
ชิบหายแล้วครับ ยุทธศาสตร์
"พ...พี่ปั้น"
"อ้าว น้องปืนจริง ๆ ด้วย"
สิมิลันยิ้มให้เขาเล้กน้อยก่อนจะเดินมาก้มลงหยิบเจ้าถุงคุ้กกี้ที่ไปนอนเล่นบนพื้นยื่นมาให้เขาพร้อมรอยยิ้มที่ดูเหมือนจะขำในท่าทางของเขาเสียเหลือเกิน
"เอ้า.. มีอะไรรึเปล่า?"
พูดออกไปสิยุทธศาสตร์ พูดออกไปแค่ว่า “ผมทำมาให้พี่ครับ” แค่นิดเดียว พูดออกไปสิ พูดออกไป…ว่าแล้วสมองก็สั่งการให้ปากมันขยับทันที่ว่า
"เอ่อ.. ครับ"
ไม่ใช่แล้ว!!!!!
ทำไมพูดแค่นี้ล่ะวะครับ…ยุทธศาสตร์ แค่บอกว่าเอามาให้มันจะยากเย็นแค่ไหนกันเชียว
"เอ่อ.. ครับอีกแล้วนะ ตกลงพูดคำอื่นได้แน่นะ?"
อยากจะบอกพี่เขาเหมือนกันว่าจริงๆแล้วพูดได้มากกว่านั้น แต่พอรู้ตัวว่าจะต้องพูด ลำคอมันก็ตีบตันขึ้นมาเสียดื้อๆ แถมหน้ามันก็เริ่มร้อนขึ้นมาด้วย
"ครับ.. ยังพูดได้อยู่ครับ"
สิมิลันเอียงคอถามเป็นเชิงสงสัย
"ตกลงว่าไงเนี่ย"
คือจริงๆแล้วเขาต้องการจะบอกสิมิลันว่า….
"เอ่อ ไม่มีอะไรแล้วครับ"
นี่ก็ไม่ใช่แล้วโว้ย!!!!!!!!
ไอ้ร่างกายเจ้ากรรมมันไม่พูดเปล่า มันดันสั่งให้เขาหันหลังกลับจะเดินออกจากห้องคหกรรมเสียดื้อๆ สิมิลันดูจะงงที่จู่ๆเขาก็จะกลับเลยตามมาถาม
"น้อง ปืน?.. มีอะไร.. ให้เราช่วยไหม"
จริงๆเขาตั้งใจจะหันกลับไปขอโทษ แต่พอรู้ว่าเจ้าของเสียงใสๆนั่นเข้ามาใกล้เขาในระยะประชิดกว่าที่คาด ร่างกายมันก็ตอบสนองให้ถอยกรูดออกมาโดยอัตโนมัติ แล้วมือเจ้าปัญหาคู่เดิมก็ปล่อยถุงคุ้กกี้ร่วงดังโพละ….
อีกแล้ว
"เอ้อ คือ คือ.....คือ"
ท่าทางอภิมหาวันยอดแย่ของนายยุทธศาสตร์คงจะมาถึงแล้ว ทำอะไรไม่ได้ดั่งใจสั่งสักอย่างเดียวแถมมาทำท่าทางเงอะๆงะๆต่อหน้าพี่ปั้นทรายอีก ถ้าไม่อายก็ไม่รู้จะเรียกว่าอะไรแล้ว
เป็นหน้าที่สิมิลันอีกครั้งที่ก้มลงไปเก็บถุงคุ้กกี้นั่นขึ้นมาให้เขา มันเริ่มจะดูไม่เป็นรูปเป็นร่างซะแล้ว…
"เราถือให้มั้ย จะได้ไม่ร่วงอีก"
คำถามของสิมิลันยิ่งทำให้เขาหน้าแดงขึ้นไปอีก
"แล้วตกลงมีอะไรรึเปล่าคะ?"
จังหวะเหมาะแล้วยุทธศาสตร์ นายต้องบอกไปว่าทำมันมาให้พี่เขา ว่าแล้วเขาก็เอ่ยปากออกไปอย่างมั่นใจว่า
"คือ...คุ้กกี้ครับ"
ไม่ใช่…ไม่ใช่…โคตรไม่ใช่เลย!!!! คุ้กกี้อะไรล่ะ
"คุ้กกี้? แกะไม่ออกหรอคะ"
อยากจะเลาะปากออกเหลือเกิน ทำไมมันไม่พูดตามที่คิดล่ะ
"เอ้ย ไม่ใช่ ๆ ครับ ไม่ได้แกะไม่ออก.. คือ.."
สายตาของรุ่นพี่สาวที่มองมายิ้มๆทำให้เขาพยายามรวบรวมความกล้าเพื่อจะพูดออกไปอีกครั้ง
"ผมให้"
เสียงนั้นลอดออกจากลำคอยุทธศาสตร์ไปอย่างลำบากยากเย็น มันเบาจนอีกฝ่ายได้ยินไม่ชัด
"คะ? เมื่อกี๊ว่าอะไรนะ"
แล้วแทนที่มันจะดังขึ้นอย่างมั่นใจกว่าเดิม มันกลับยิ่งเบาลง…
"ผมให้พี่ครับ"
"ขออีกรอบนะ"
พี่สิมิลันพูดยิ้มๆ ไม่พูดเปล่า ดันเข้ามาใกล้เขามากกว่าเดิมเสียด้วย! ยุทธศาสตร์ตกใจจนต้องกระถดตัวหนีอีกฝ่าย เขารวมรวมความกล้าสุดพลังอีกครั้งก่อนจะตะโกนออกไปเสียงดัง
"ผมให้พี่ครับ!!"
พ…พูดออกไปแล้ว สิมิลันอึ้งไปนิดเดียว สีหน้าก็เปลี่ยนมายิ้มแย้มอย่างรวดเร็ว นั่นไม่ทำให้เขาโล่งใจเท่าคำที่ตามมา
"ขอบคุณค่ะ"
ยุทธศาสตร์รู้สึกเหมือนยกภูเขาลูกใหญ่ๆออกไปจากอก แต่ยังยกออกไปไม่ทันไรมันก็ร่วงกับมาใส่หัวเขาดังโพละ เพราะสิมิลันดันแกะเจ้าถุงคุ้กกี้นั่นออกมาแล้วหยิบมันขึ้นมาชิมเลยทันที!!!
ใจของยุทธศาสตร์เต้นรัวเร็วด้วยความตื่นเต้นกับผลลัพท์ที่จะตามมา
สิมิลันไม่ตอบว่ามันอร่อยรึเปล่า เอาแต่ทำหน้านิ่งๆจนเข้าชักไม่แน่ใจ…
"ไม่อร่อยหรอครับ??"
(ทำหน้าลุ้นๆ)
"อืออ"
ยุทธศาสตร์ได้ยินแบบนั้น ตัวโตๆของเขาก็เหมือนจะเหี่ยวฟีบลงในทันที ไม่อร่อย…ไม่เป็นไร แต่ยังไงเราต้องไม่ทำให้พี่เขาเสียความรู้สึก
"ขอโทษด้วยครับ ผมแค่จะทำมาขอบคุณพี่ แต่ถ้ามันไม่อร่อยก็..."
เขาพูดทั้งหมดออกมารัวๆ แต่แทนที่สิมิลันจะตอบแค่อืมเหมือนตอนแรก
เจ้าตัวดันหัวเราะออกมา!
ยุทธศาสตร์งงกับอาการคนตรงหน้า หรือว่า เขาจะโดนแกล้งเข้าซะแล้ว…
"ฮะ ๆ ๆ ๆ ๆ ล้อเล่นค่ะ ล้อเล่นนนน"
สิมิลันหยุดพักหายใจ ก่อนจะพูดย้ำพร้อมแววตาที่บอกเขาว่า เธอไม่ได้ล้อเล่น
"อร่อย อร่อยจริง ๆ นะ อ้ะ ลองชิมฝีมือตัวเอง"
สิมิลันยื่นคุ้กกี้ฝีมือเขาเข้าใกล้เขา ใกล้มาก…ใกล้จนเขาตกใจทำอะไรไม่ถูก แล้วมือเจ้าปัญหาคู่เดิมกันสร้างเรื่องมากยิ่งขึ้น
เพราะมัน…ดันไปจับมือพี่เขาไว้ซะงั้น!
สิมิลันสะดุ้งนิดๆ เขานึกว่าสิมิลันจะตกใจกว่านี้แต่เจ้าตัวแค่ยิ้มสบายๆกลับมาให้แล้วบิดมือออกเท่านั้น ยุทธศาสตร์ปล่อยมือเธอออกทันที เขารู้สึกถึงความร้อนที่หน้าอีกครั้ง ถ้าไปส่องกระจกตอนนี้มันคงจะแดงมากแน่ๆ…
ตามประสาลูกทหารที่พ่อสอนว่าถ้าทำผิดให้ขอโทษ เขาจึงเอ่ยคำขอโทษออกไปแบบอัตโนมัติ
"คือ.. ขอโทษครับ"
"ฮะ ๆ ไม่เป็นไรค่ะ"
"เอ้า.."
ตอนนี้ใจเขามันเต้นรัวจนเขารู้สึกกลัวว่ามันจะดังจนสิมิลันได้ยินทั้งที่ยืนห่างกันพอสมควร
เขารู้สึกว่าตัวเองช่างไม่เป็นตัวของตัวเองเอาเสียเลยพออยู่ต่อหน้าสิมิลัน แปลกเหลือเกินทีฝ่ายหญิงกลับทำเหมือนไม่รู้สึกอะไรเลยที่เขาถือวิสาสะไปจับมือเข้า ไม่ใช่แค่บอกว่าไม่เป็นไร แถมยังยื่นคุ้กกี้มาให้เขาอีกรอบด้วย
ยุทธศาสตร์ปัดมือสิมิลันออกห่างตัวเอง แล้วรีบเดินออกจากห้องคหกรรมก่อนที่จะแสดงอาการผิดปกติมากกว่านี้
ถ้าสิมิลันปล่อยเขาเดินออกไปเฉยๆก็คงดี แต่สิมิลันกลับตามมา
"น้อง ปืน.."
รุ่นพี่สาวร่างเล็กเดินมาดักหน้าเขาไว้ ถามอย่างข้องใจ
"เป็นอะไรคะ.. ไม่อยากลองชิมของตัวเองหรอ?"
สิมิลันหยิบเจ้าคุ้กกี้เข้าปากตัวเองแล้วทำท่าเคี้ยวอย่างอร่อย ถ้าเป็นเวลาปกติเขาเห็นแล้วคงเผลอยิ้มตามไปด้วย แต่เวลานี้มัน…
"พี่ปั้น! มัน..เอ่อ.."
"ค...คะ?"
"พี่ไม่.. ตกใจบ้างเหรอครับ?"
"เอ๋.. ตกใจอะไรหรอ?"
สิมิลันพูดเหมือนไม่ทุกข์ร้อนอะไร พร้อมหยิบคุ้กกี้เข้าปากไปอีกชิ้น
"อื้มม อร่อยจริง ๆ นะเนี่ย"
วันนี้อะไรก็ดูจะเหนือคาดไปเสียหมดสำหรับยุทธศาสตร์
"แต่ผม.. จับมือพี่ไปนะครับ"
สิมิลันเป็นคนแปลก…
เชื่อเถอะว่าถ้าเป็นผู้หญิงคนอื่น ป่านนี้คงจะส่งสายตาขุ่นเคืองพร้อมคาดโทษเขาในใจไปแล้ว สิ่งที่สิมิลันแสดงออกสร้างความงุนงงให้เด็กหนุ่มอย่างยุทธศาสตร์มากจนเขาต้องถามออกไป
"พี่ไม่ได้รู้สึกอะไรเลยเหรอครับ??"
สิมิลันยิ้มให้เขาอีกครั้ง พร้อมตอบกลับมาเสียงเรียบๆ
"ก็ไม่นี่.. แล้วมันต้องรู้สึกอะไรหรอ?"
หา?! นี่ไม่รู้สึกอะไรเลยจริงๆด้วยสินะเนี่ย สักพักเหมือนสิมิลันจะนึกขึ้นได้ว่าเขาทำอะไรลงไป
"อ้อ ก็แปลกใจนิดหน่อย แต่น้องปืนไม่ได้ตั้งใจนี่"
มองโลกในแง่ดีอย่างสุดๆไปเลยให้ตายเถอะ…
แต่ถึงพี่เขาจะไม่โกรธการขอโทษมันเป็นหน้าที่ที่ลูกผู้ชายพึงกระทำ!
"อ่ะ.. ครับ ขอโทษด้วยครับที่เสียมารยาทเมื่อกี๊"
"ฮะ ๆ ไม่เป็นไร ๆ ไม่ถือ.. แล้วจะไม่ชิมของตัวเองจริง ๆ หรอเนี่ยยย"
ปั้นทรายก้มลงไปพูดกับถุงคุ้กกี้ "คงน้อยใจแน่เลยเนอะ"
ไม่รู้มีใครเคยบอกพี่เขารึเปล่าว่าอาการแบบนั้นของเขามัน…เอ่อ…น่ารัก
เอ้ย! นี่ไม่ใช่เวลามาชื่นชมพี่เขาซะหน่อย
ยุทธศาสตร์รีบตั้งสติ ก่อนจะพบว่าเขาคงจะตื่นเต้น หวั่นใจอะไรก็ตามที แต่ตอนนี้เหงื่อบนหน้ามันไหลลงมาจนทำแว่นเป็นฝ้าไปหมดแล้ว เขาเลยถอดแว่นตัวเองออกมาเช็ด
สิมิลันยังคงยืนยิ้มมองเขาอยู่แบบนั้น ว่าแล้วเธอก็ยื่นคุ้กกี้มาตรงหน้าเขาอีกครั้ง
"อ่ะ"
คราวนี้มันใกล้กว่าเดิม
สติที่พยายามตั้งให้คงที่ของยุทธศาสตร์เลยกระเจิงไม่มีชิ้นดี
มือที่ประคองแว่นกรอบสี่เหลี่ยมของตัวเองไว้ตอนแรกก็เผลอปล่อยมันลงพื้นไป…
สิมิลันไม่ได้ว่าอะไร กลับยิ้มขำๆแล้วเดินเข้ามาหยิบแว่นที่เขาไม่สนใจปล่อยมันลงไปนอนเล่นที่พื้นมาเช็คแล้วยื่นให้
"ระวังหน่อยสิ เดี๋ยวแว่นแตกนะ"
เจ้าของแว่นอันนั้นยืนมองมันนอนนิ่งในมือเด็กสาว ไม่ยอมเข้าไปหยิบมาซะที สิมิลันเลยเดินเข้าเข้ามา…จับมือเขาแล้วยัดแว่นลงไปในมือ ก่อนจะปล่อยออก
"อ้ะ"
มือนิ่มจัง…
ไม่ใช่แล้ว!!!
ช่วยด้วยครับสิ่งศักดิ์สิทธิ์ ตอนนี้ผมสติหลุดลุ่ยไม่มีชิ้นดีแล้ว…เกิดมาเพิ่งจะเคยจับมือผู้หญิง แถมยังมาโดนผู้หญิงจับมืออีก นี่ใครก็ได้สอนผมที่ว่าควรต้องแสดงปฏิกิริยาอะไร
"น้องปืน.. ไม่ใส่แว่นหรอคะ"
เออน่ะสิ จะยืนถือไว้ทำไม
พอเขารู้ตัวว่าเอาแต่ยืนอึ้งก็รีบเอาแว่นมาสวมแบบรนๆ
"ส...ใส่ครับ ใส่แล้วครับ"
"แล้ว.. ตกลงวันนี้น้องปืนจะได้ชิมขนมฝีมือตัวเองมั้ยเนี่ย"
นั่นน่ะสิ…จะได้กินมั้ย กลัวว่ายังไม่ทันเข้าปากมันจะร่วงอีกน่ะสิ…
ตอบเลี่ยงๆไปแล้วกัน
"ได้กินแล้วเมื่อกี๊ไงครับ"
สิมิลันทำหน้างง
"เอ๋? ตอนไหนอ้ะ"
"พี่กินก็เหมือนผมกินแหละ"
ยุทธศาสตร์คิดว่าตัวเองพูดพอจะดูเอ่อ…หล่อ อยู่บ้างเหมือนกันล่ะมั้ง (จริงๆแล้วผมไม่ค่อยพูดแบบนี้หรอกนะครับ มันน่าอายจะตายไป)
"อีกอย่างผมกินไปเยอะแล้ว.. ตอนทำน่ะครับ ผมตั้งใจทำให้พี่ พี่กินดีกว่าครับ"
"อืมม เอางั้นหรอ งั้นกินหมดนะ?"
สิมิลันพูดยิ้มๆ ก่อนจะลงไปง่วนกับการกินขนมที่เขาทำมา
คงจะจริงอย่างที่แม่เขาเคยบอกว่า ถ้าเราใส่ใจเวลาทำอาหาร แล้วเห็นคนที่กินมีความสุข
เราเองก็จะมีความสุขไปด้วย…
สิมิลันกินไปซักพักก็เริ่มตั้งคำถาม
"ทำครั้งแรกรึเปล่า? เพราะตอนนั้นจำได้ว่าไม่เคยทำขนม"
แน่นอนล่ะ คำถามนี้ยุทธศาสตร์สามารถตอบได้อย่างภูมิใจที่สุดเลยว่า
"ใช่ ครับ ตอนนั้นสอบเสร็จกลับไป ตั้งใจว่าถ้าเข้าได้จะทำมาขอบคุณพี่ เลยไปหาสูตรมาลองทำเองครับ"
คำที่สิมิลันพูดต่อมาทำเอาเขาอยากยิ้มจนหน้าแทบแหก แต่ก็ต้องกลั้นยิ้มไว้
"ขอบคุณอีกทีนะ รู้สึกดีมากเลย เวลามีคนทำขนมมาให้กินเนี่ยย แล้ว.. น้องปืนชอบกินของหวานรึเปล่านะ?"
"ไม่เชิงครับ แต่ไม่ค่อยได้กิน เลยไม่รู้ว่าชอบรึเปล่า"
"อะไรที่คนตั้งใจทำให้...ก็ชอบหมดครับ"
สิมิลันคลี่ยิ้มบางๆกลับมาให้
"งั้นอยากกินอีกก็บอกนะ หรือไปอุดหนุนที่ร้านก็ได้ ฮะ ๆๆๆ"
ยุทธศาสตร์แอบดีใจ แต่ก็ได้แค่ยิ้มเท่านั้น
"จริงเหรอครับ"
"จริงสิ บ้านเราเปิดร้านน่ะ.. เข้าไปคุยข้างในดีกว่าจะได้เก็บของไปด้วย"
สิมิลันเดินนำกลับเข้าไปในห้องคหกรรมอีกครั้ง คนที่เป็นรุ่นน้องพยายามรักษาระยะห่างอยู่นิดหน่อยเพื่อไม่ให้อีกฝ่ายอึดอัดเกินไปนัก คราวนี้เขาเป็นฝ่ายเริ่มตั้งคำถามก่อน
" แล้วร้านพี่ปั้นอยู่ที่ไหนครับ? "
"ที่บ้านน่ะ"
สิมิลันกินคุ้กกี้ของเขาเข้าไปอีกชิ้นก่อนจะเริ่มลงมือเก็บของในห้อง
ว่าแต่เมื่อกี้สิมิลันชวนเขาไปร้านสินะ…แต่…
" ถ้าผมไปมันจะดีหรอครับ "
"แล้วไม่ดีตรงไหนล่ะ ไปได้ เพื่อนเราไปกันทั้งห้องเลย “
อ่อ จริงด้วยสิ…เพื่อนพี่เขาคงไปเป็นปกติกันอยู่แล้ว ไม่เห็นจะต้องทำตื่นเต้นราวกับเป็นเรื่องพิเศษเฉพาะบุคคลเลยนี่นา เขาเก็บความรู้สึกโหวงๆประหลาดไว้ข้างในก่อนจะตอบไปแบบไม่ให้เสียน้ำใจ
"ไว้ผมจะหาเวลาไปให้ได้เลยนะครับ!"
"จ้าา น้องปืนกลับเลยก็ได้นะ เดี๋ยวเราเก็บเอง"
ยุทธศาสตร์ชะงักทันทีที่สิมิลันพูด
เราเป็นผู้ชาย จะให้ผู้หญิงเก็บคนเดียวได้ยังไงกันล่ะ! เขาคิดว่าสิมิลันเกรงใจ เลยพยายามจะบอกว่าเขาทำได้
"ไม่เป็นครับผมช่วย! ... ไม่ต้องเกรงใจนะครับ"
"ขอบคุณนะ" สิมิลันยิ้มให้อีกครั้ง "แต่แค่เช็ดโต๊ะนี้ก็เสร็จแล้วแหละ"
เธอบอกแค่นั้นก่อนจะหันไปเอาผ้าชุบน้ำมาเริ่มเช็ดโต๊ะ
เป็นการปฏิเสธที่สุภาพจริงๆ…แต่เขายังคงไม่ละความพยายาม
"ไม่เป็นไรจริง ๆ ครับ"
"อยากจะช่วยจริงเหรอ?"
เยส! แสดงว่าได้ผล…
"ครับ พี่จะให้ทำอะไรว่ามาเลยครับ"
"ไปล้างมือ แล้วก็เช็ดมือให้แห้ง แล้วยืนรอตรงนั้นนะ"
เด็กหนุ่มรีบเดินไปรอตรงประตูอย่างตั้งใจตามที่สิมิลันบอก
แต่ก็แค่นั้น
สิมิลันยังคงเก็บของคนเดียวต่อไปโดยไม่บอกให้เขาช่วยอะไร
รู้สึกหงุดหงิดเล็กๆ แต่จะทำไงดีล่ะ
"พี่ปั้นครับ.. คือ.. ผมเกรงใจ.. เอ่อ.."
"ฮะ ๆ ไม่เป็นไร จะเสร็จแล้ว"
สิมิลันเดินเอาผ้าที่ใช้เช็ดโต๊ะไปซักก่อนจะเดินกลับมาหยิบถุงคุ้กกี้แล้วเดินมาหาเขาพร้อมชูมันขึ้นตรงหน้า
"สำหรับเจ้านี่"
"ขอบคุณนะคะ"
เป็นคนที่แปลกจริงๆเลย…แปลกมากจริงๆที่แค่เธอเอ่ยคำขอบคุณออกมา เขาก็ลืมความหงุดหงิดเมื่อครู่ไปจนหมด
ยอมแพ้เลยจริงๆ
"ครับ.. ขอบคุณสำหรับเจ้าคุ้กกี้ถุงนั้นด้วยนะครับ"
"มันอร่อยมาก.. แล้วก็.. ผมทำตามที่บอกไว้ตอนสัมภาษณ์แล้วนะครับ ว่าจะกลับมาบอก"
เขาได้ทำตามสัญญาแล้ว แล้วก็บรรลุเป้าหมายในการสอบเข้าที่นี่แล้ว
ขอบคุณผู้หญิงชื่อสิมิลันคนนี้ด้วยที่อย่างน้อยก็ทำให้เขาตามหาเธอเจอ
ขอบคุณที่ทำให้ความพยายามทั้งหมดของเขาไม่สูญเปล่า
"ยังไงฝากตัวด้วยครับพี่ปั้น"
"ฝากตัวด้วยเช่นกันค่ะ.. พี่ต้องก้มหัวให้ด้วยไหม"
ถ้าหูไม่ฝาด เหมือนสรรพนามที่เธอใช้แทนตัวกับเขาจะเปลี่ยนไปนะ?
"แค่แทนตัวเองว่าพี่กับผมก็ดีใจแล้วครับ"
สิมิลันเองก็เหมือนจะแปลกใจที่ตัวเองแทนตัวว่า “พี่”
"ฮะ ๆ คงเป็นเพราะพี่รู้สึกดีกับน้องปืนแล้วละนะ"
เฮ้อ พูดแบบนี้คนอื่นคิดมากได้นะครับเนี่ย…แต่จริงๆแล้วผม…
"ผมว่า ผมก็รู้สึกดี.. ล่ะมั้งครับ"
"ฮะ ๆ อย่ามีมั้งสิ เดินไปคุยไปดีกว่า" สิมิลันยิ้มบางๆ แล้วก็เริ่มออกเดิน โดยมีเขาตามไปอย่างรักษาระยะห่างเช่นเดิม
เขากลัวเธอจะคิดว่าเขาคิดอะไรเลยเถิด เลยพูดต่อเพื่อให้รู้สึกสบายใจ
"เอ้อ ผมหมายถึง ดีที่มีพี่เพิ่มอีกคนนะครับ บ้านผมไม่มีพี่สาวเลย"
แต่สิมิลันก็พูดจาสบายๆเช่นเดิม
"อ๋ออ บ้านพี่ก็ไม่มีน้องชายนะ ได้ปืนเป็นน้องชายก็ดีเหมือนกัน ฮะ ๆ"
"ถ้ามีพี่แบบพี่ปั้นผมก็ว่าดีเหมือนกันครับ"
แถมยังเป็นคนที่ทำให้ยุทธศาสตร์อึ้งได้ในหลายๆรอบต่อวันอีกด้วย
"ฮ่า ๆ ๆ"
"รู้ไหม.. ว่าน้องปืนน่ะ น่ารักนะ"
เป็นอีกครั้งที่เขาต้องย้ำกับตัวเองว่าหูไม่ได้ฝาด
"หา...น่ารักเหรอครับ?"
"อื้อ โดยเฉพาะเวลาหน้าแดงแบบตอนนี้ ฮะ ๆ ๆ"
เขามองร่างเล็กๆของรุ่นพี่ชื่อปั้นทรายเดินห่างออกไป
แล้วถ้าจะบอกว่าวันนี้ร่างกายมันไม่ไปอย่างใจ
ประโยคที่เขาพูดออกมาต่อจากนั้นมันคงเป็นอะไรที่ตรงกับที่เขาคิดที่สุดของวันแล้ว..
"จริง ๆ เวลาพี่ปั้นยิ้มก็น่ารักครับ.."
"คะ?" สิมิลันถามเหมือนไม่แน่ใจในสิ่งที่เขาพูด “เมื่อกี๊น้องปืนว่าอะไรนะ"
ยุทธศาสตร์หลุดออกจากภวังค์ทันทีที่เธอทักขึ้น
"เอ้ย เปล่าครับ เปล่า ๆ .. แต่นี่มันเย็นแล้ว พี่ปั้นกลับบ้านยังไงครับ?"
"ก็นั่งรถไปลงบีทีเอส แล้วก็ขึ้นบีทีเอสไปลงศาลาแดง น้องปืนล่ะ?"
เขาโล่งใจเมื่อสิมิลันเอ่ยออกมาเหมือนไม่ได้คิดอะไร
ดีแล้ว เพราะเขาก็ไม่อยากจะให้อีกฝ่ายรู้สึกไม่สบายใจหรือไม่ชอบที่เขาพูดออกมา
"ปกติขับมอเตอร์ไซค์มาเองครับ.. บ้านผมอยู่แถวนี้"
"โห บ้านใกล้โรงเรียนด้วย ดีจัง.. จำได้ว่าที่บ้านเปิดร้านอาหารใช่ไหม? แล้วจะไปอุดหนุนนะ"
"อ๊ะ.. ครับ จะชวนพวกพี่ ๆ ไปด้วยก็ได้นะครับ"
"ได้ ๆ แล้วจะยกพวกกันไปนะ ฮะ ๆ" สิมิลันยังคงตอบแบบคนอารมณ์ดี "น้องปืนกลับไปก่อนเลยก็ได้นะ พี่วางกระเป๋าไว้ที่ห้องน่ะ"
"เอ่อ...ครับ งั้นไว้เจอกันใหม่นะครับ.."
"จ้า ขับรถดี ๆ นะ บ๊ายบาย"
ยุทธศาสตร์ก้มหัวให้สิมิลันเป็นเชิงบอกลา เขารีบก้าวเท้าเดินออกมาเร็วๆ ก่อนที่สิมิลันจะเห็นรอยยิ้ม พร้อมกับหน้าแดงเรื่อของตัวเอง
เป็นวันแรกของการเปิดเทอมที่จบลงด้วยดี
เป็นวันแรกอีกเช่นกันที่เขารู้สึกไม่เป็นตัวเองมากขนาดนี้
เขาไม่ทราบสาเหตุที่คนเราจะเริ่มไม่เป็นตัวของตัวเองเมื่ออยู่กับอีกคนหนึ่ง
เขาไม่รู้ว่ามันเรียกว่าอะไร
แต่คำตอบของคำถามมากมายที่ผุดขึ้นในหัวของผู้ชายที่ชื่อยุทธศาสตร์
มันอาจจะหาได้ที่นี่
“โรงเรียนลูกบาศก์”
...วันนี้ก็เป็นวันที่ดีอีกวันนึงเหมือนกัน...
-ตอนแรกหาไม่เจอ เลยหงอย พอเจอแล้วดีใจ แต่ดันเขินจนปล่อยไก่ไปบาน
-ปืนไม่รู้ทำไมถึงเขินมากมายขนาดนั้น
-แค่ตงิดในใจ และคิดว่าคงต้องหาคำตอบต่อไป
